हा अभंग संत तुकाराम यांचा असून, अति आसक्ती, लोभ आणि अज्ञानामुळे आपणच चांगल्या गोष्टींचं नुकसान करतो हा खोल संदेश यात आहे. चला ओळीओळीने अर्थ समजून घेऊया:
🔹 १) “परिमळ म्हणूनी चोळूं नये फूल । खाऊं नये मूल आवडतें”
फुलाचा सुगंध घ्यायचा म्हणून ते चोळू नये;
आवडतं म्हणून लहान मूल खाऊ नये (अर्थात नष्ट करू नये).
👉 अर्थ: अति प्रेम किंवा मोहामुळे वस्तू/व्यक्तीचं नुकसान करू नये.
🔹 २) “मोतियाचें पाणी चाखूं नये स्वाद । यंत्र भेदुनि नाद पाहूं नये”
मोत्यातील पाणी चाखायला जाऊ नये (त्यामुळे मोती नष्ट होतो);
वाद्य फोडून त्यातून आवाज कसा येतो ते पाहू नये.
👉 अर्थ: जिज्ञासेपोटी किंवा लोभामुळे मौल्यवान गोष्टींचा नाश करू नये.
🔹 ३) “कर्मफळ म्हणुनी इच्छूं नये काम । तुका म्हणे वर्म दावूं लोकां”
फक्त फळाच्या अपेक्षेने कर्म करू नये.
तुकाराम म्हणतात — हेच खरे गुपित (वर्म) लोकांना सांगतो.
👉 अर्थ: निःस्वार्थ भावाने कर्म करा; अपेक्षा ठेवल्यास शुद्धता नष्ट होते.
✨ संपूर्ण अभंगाचा सार:
👉 अति मोह, लोभ आणि स्वार्थ यामुळे चांगल्या गोष्टींचं नुकसान होतं.
👉 जिज्ञासा असावी, पण विध्वंसक नसावी.
👉 निष्काम कर्म (फळाची अपेक्षा न ठेवता केलेलं काम) हाच खरा मार्ग आहे.
“पांडूरंग हरी वासुदेव हरी”🙏
No comments:
Post a Comment