हा अभंग संत तुकाराम महाराज यांचा असून, यात भक्तीतील अढळ निश्चय, देवाशी एकरूप होण्याचा अनुभव आणि अंतर्मनातील शांती यांचे सुंदर वर्णन केले आहे. चला, ओळीनुसार अर्थ समजून घेऊया:
🌼 अभंगाचा ओळीनुसार अर्थ
👉 अर्थ: आता मी असा दृढ निश्चय केला आहे की, मी मागे फिरणार नाही.
मी गोविंद (भगवान) यांच्या जवळ बसलो आहे, म्हणजेच त्यांच्या सान्निध्यात राहण्याचा मार्ग स्वीकारला आहे.
➡️ भावार्थ: भक्त म्हणतो की, एकदा देवाचा मार्ग स्वीकारला की, आता संसाराच्या मोहात परत जाणार नाही.
२. घररिघी जालें पट्टराणी बळें । वरिलें सांवळें परब्रम्ह ॥२॥
👉 अर्थ: मी घरातील (संसारातील) बंधनांवर मात केली आहे.
आता मी त्या सांवळ्या परब्रह्म (भगवंत) ला माझा सर्वस्व मानले आहे.
➡️ भावार्थ: भक्तीच्या बळावर संसाराचे बंधन तुटतात आणि देवच सर्वस्व वाटू लागतो.
आता मी त्या सांवळ्या परब्रह्म (भगवंत) ला माझा सर्वस्व मानले आहे.
➡️ भावार्थ: भक्तीच्या बळावर संसाराचे बंधन तुटतात आणि देवच सर्वस्व वाटू लागतो.
३. बळियाचा अंगसंग जाला आतां । नाहीं भय चिंता तुका म्हणे ॥३॥
👉 अर्थ: आता मला त्या शक्तिशाली देवाचा सहवास मिळाला आहे.
म्हणून मला कोणत्याही गोष्टीची भीती किंवा चिंता उरलेली नाही, असे तुकाराम म्हणतात.
➡️ भावार्थ: जेव्हा देव आपल्या सोबत आहे, तेव्हा आयुष्यात भीती आणि चिंता आपोआप नाहीशा होतात.
✨ संपूर्ण अभंगाचा सारांश
• एकदा भक्तीचा मार्ग निवडला की मागे फिरू नये
• देवाशी नाते दृढ झाल्यावर संसाराचे बंधन कमी वाटते
• देवाच्या सान्निध्यात मनाला खरी शांती मिळते
• भीती आणि चिंता पूर्णपणे नाहीशा होतात
“पांडूरंग हरी वासुदेव हरी”🙏

No comments:
Post a Comment