हा अभंग संत तुकाराम यांचा असून, मनःस्थिती (चित्ताची अवस्था)च सुख-दुःख ठरवते हा अतिशय गूढ पण वास्तव संदेश यात आहे. चला ओळीओळीने अर्थ पाहूया:
🔹 १) “चित्त समाधानें । तरी विष वाटे सोनें”
जर मन समाधानी असेल, तर विषही सोन्यासारखं वाटतं.
👉 अर्थ: मन शांत आणि समाधानी असेल तर कठीण परिस्थितीही चांगली वाटते.
🔹 ध्रुवपद:“बहु खोटा अतिशय । जाणां भले सांगों काय”
हा अनुभव खोटा नाही, अगदी खराच आहे — अजून काय सांगू?
👉 अर्थ: हे तत्त्व नक्कीच खरं आहे की मनच सगळं ठरवतं.
🔹 २) “मनाच्या तळमळें । चंदनें ही अंग पोळे”
मन अस्वस्थ असेल, तर चंदनासारखी थंड गोष्टही जळजळ करते.
👉 अर्थ: मन बेचैन असेल तर सुखद गोष्टीही त्रासदायक वाटतात.
🔹 ३) “तुका म्हणे दुजा । उपचार पीडा पूजा”
तुकाराम म्हणतात — अशा अवस्थेत इतर उपाय (बाह्य गोष्टी) केल्यानेही त्रासच होतो.
👉 अर्थ: मन शांत नसेल तर कोणताही उपाय उपयोगी पडत नाही.
✨ संपूर्ण अभंगाचा सार:
👉 सुख-दुःख बाहेर नसतं, ते आपल्या मनात असतं.
👉 समाधानी मनाने दुःखही हलकं वाटतं, आणि अस्वस्थ मनाने सुखही त्रासदायक वाटतं.
👉 खरी शांती बाह्य गोष्टींमध्ये नाही, तर अंतर्मनात आहे.
“पांडूरंग हरी वासुदेव हरी”🙏
No comments:
Post a Comment